صحیفه امام خمینی (س)
- عنوان نقش اجانب در ایجاد تفرقه و جلوگیری از تمسک مسلمین به قرآن کریم
- محل قم، مدرسۀ فیضیه
- مناسبت
- تاریخ
- موضوع نقش اجانب در ایجاد تفرقه و جلوگیری از تمسک مسلمین به قرآن کریم
-
حضار
حضار: هفتاد نفر از نمایندگان مجلس شرع اسلامی قَطَر، و عبدالحمید خاقانی[153](مسئولگروه)
اعوذ باللّه من الشیطان الرجیم
بسم اللّه الرحمن الرحیم
من تشکر میکنم از آقایان که از نقطۀ دور برای تفقد از ملت ما، برای سرکشی بهملتی که بیش از پنجاه سال زیر بار ظلم و جور و جنایت و خیانت لگدکوب شد[آمدهاند]، تشکر میکنم از آقایانی که از بلد نائی[1]آمدهاند و تفقد میکنند از ملت ما و از ما. خداوند شما را و همۀ مسلمین را از خواب بیدار کند. خداوند ما را، در یک زمانی که خواب و غفلت بر اکثر بلاد مسلمین سایه افکنده است، ما و همۀ مسلمین را هوشیار و بیدار کند.
دستهای خیانتکار اجانب که میخواستند شرق را ـ و خصوصاً بلاد اسلامی را ـ برای منافع خودشان قبضه کنند، با مطالعاتی که کرده بودند در این بلاد، و تمام بلاد را ـ بیابانهایش را، قصبههایش را، شهرستانهایش را ـ وجب به وجب مطالعه کردهاند و روحیۀ گروههایی که در این بلاد زندگی میکردند مطالعه کردهاند و آیینهایی که اینها داشتند و کیفیت نفوذ آیینها در اینها مطالعه شده است، به آنجا رسیدهاند که نگذارند مسلمین متمسک به قرآن باشند. قرآن را آنها سد راه میدانستند. اگر مسلمین همه متمسک به قرآن میشدند، برای آنها مجالی باقی نمیماند. قرآن را و اسلام را از مردم
جدا کردند؛ ملتها از اسلام جدا شدند. با دعوتهایی[که]اجانب کردند، چه خودشان مستقیماً چه به وسیلۀ عمالشان در این بلاد ـ دعوتهای بر ضد ادیان، بر ضد اسلام، بر ضد روحانیت اسلام ـ جدا کردند مسلمین را، بعضی را از بعض. ایجاد احزاب مختلفه، از صدر مشروطیت به این طرف، تمام برای تفرقه بود؛ و تمام برای این بود که مسلمین با هم مجتمع نباشند. ایجاد تفرقه بین مذاهب ـ مذاهب مسلمین ـ برای همین مقصد بود که اینها از هم جدا باشند و نتوانند برای اسلام و به نفع اسلام کاری بکنند. این کارها در طول مدتِ بیش از سیصد سال انجام گرفته است.
بحمداللّه در ایران، در این سنوات اخیر، یک نهضتی، یک نهضت الهی پیدا شد که من نمیتوانم اسمی رویش بگذارم الاّ اینکه این نهضتْ الهی بود. نهضتی که بچههای صغیرش با پیرمردهای کبیر با هم بودند؛ نهضتی که بچهها پستانک را در دهان میگذاشتند، وقتی بیرون میآوردند میگفتند «مرگ بر شاه» باز پستانک را به دهان میگذاشتند! از بچههایی که اولِ صحبت و حرفزدنشان است تا پیرمردهایی که آخر عهدشان است به حیات، همه با هم بودند و همه با هم طرد کردند این طاغوت را. رمز پیروزی ایران همین بود؛ اتکال به خدا، برای خدا و وحدت کلمه، وحدت کلمه و وحدت غرض[و]مقصد. از هرکس میپرسیدند، مقصد این بود که حکومتِ اسلام باشد. مقدمه این بود که حکومتِ طاغوت نباشد؛ مقصد این بود که استقلال و آزادی در پناه حکومت اسلامی باشد. رمز پیروزی ملت ما: وحدت کلمه و وحدت غرض و ـ مهمتر ـ اتکال به خدای تبارک و تعالی. شما آقایان در هر جا که هستید این رمز را فراموش نکنید.
البته من گله دارم از خلیج و اطراف آن. آنها با ما بسیاریشان موافقت نکردند بلکه مخالفت کردند. شما خودتان که آگاهید از افرادی که در آنجا بودند و پشتیبانی از طاغوت میکردند؛ و نمیدانم الآن هم میکنند؟! باز آرزو دارند که برگردد؟! آنها را هدایت کنید؛ به آنها بگویید به اسلام روی بیاورید. این حکومتها حکومت طاغوت
است، حکومت ضد اسلامی است. گمان نکنید هر که قدرت پیدا کرد، خدای تبارک و تعالی با اوست. معاویه هم قدرت داشت، فرعون هم قدرت داشت، فرعون هم سلطنت داشت. سلطنت اگر ظلاللّه باشد، سلطان اگر ظلاللّه باشد، پذیرفته است. یعنی چه «ظلاللّه»؟ یعنی اینکه همین طور که سایه ـ سایۀ انسان ـ هیچ از خودش حرکتی ندارد الاّ به حرکت انسان، اگر چنانچه سلطانی هیچ حرکتی نداشت الاّ به حرکت و به تحریک خدای تبارک و تعالی، از خودش هیچ نداشت و همه از خدای تبارک و تعالی بود،[او ظلاللّه است]. رسولاللّه ظلاللّه است. غیر رسولاللّه، آنهایی که نزدیک به رسولاللّهاند، نزدیک به ظلاللّهاند؛ اصلْ رسولاللّه است، او ظلاللّه است. امیرالمؤمنین ـ سلاماللّه علیه ـ چون تمام وجودش فانی در وجود رسولاللّه است، ظلاللّه است. سلاطین جورْ ظلِّ ابلیسند! میزان در تشخیصِ سلطان جائر و سلطان عادل همین است. آنکه ابلیسی است، آنکه جائر است، ظلِّ ابلیس است نه ظلّاللّه. حتّی کلمۀ «ظلّاللّه» را هم غصب کردهاند اینها! فریب دادند ملتها را. آنکه هیچ ندارد الاّ به ارادةاللّه. هیچ حرکت و سکونی ندارد الاّ به ارادةاللّه؛وَ مَا رَمَیتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلکنَاللّهَ رَمی[2]. اینهایی که با تو مبایعه کردند، با خدا مبایعه کردند؛[3]برای اینکه تو هیچ نداری الاّ فنا در خدا. آنهایی که طاغوت هستند مثل فرعونها و امثال اینها، اینها ظل ابلیسند. یا ابلیس یا خدا؛ یا ظلاللّه یا ظل شیطان. اینها به ملتهای ما حتی این خیانت را هم کردند که این لفظ مبارک را برای خودشان غصب کردند؛ چنانچه مقام را برای خودشان غصب کردند.
به برادرهای قَطری ما بگویید و به برادرهای خلیجی ما بگویید که آقا متحد بشوید. زیر پناه بیرق اسلام بیایید. از طاغوت کنارهگیری کنید. وحدت کلمه پیدا کنید. رمز غلبۀ ما وحدت کلمه و اتکال به خدا بود. شما هم اتکال به خدا پیدا کنید و وحدت کلمه؛ شما هم
پیروز خواهید شد. همۀ ملتهای اسلام باید یکی بشوند. اگر ملتهای اسلام و دولتهای اسلام متفرق نبودند ـ دولت اسلامی که نمیدانم داریم یا نداریم! و شاید شما بدانید که نداریم، امید است که پیدا بکنیم ـ اگر مسلمین با هم بودند، اینطور ذلیل نبودند زیر دست اجانب و عمال اجانب. مسلمین قریب یک میلیارد جمعیتند ولی یک میلیارد جمعیت متفرق، جدا از هم. اگر یک حکومت بود مثل صدر اسلام، یک حکومت بود و همه تابع، ما به این روز نمینشستیم. آنها ـ اجانب ـ جدیت کردند تا حکومتها را به نفع خودشان متفرق کردند، تکهتکه کردند. حتی اخیراً که عثمانی یک مملکت وسیع بود، وقتی جنگ تمام شد، اینها را به قریب پانزده تا جدا جدا از هم کردند؛ و همه عمال خودشان[4]!
باید مسلمین بیدار بشوند، باید از این خوابی که سیصد سال آنها را خواب کردند هوشیار بشوند؛ اقتدا کنند به ایران که با هیچ ـ با مشت خالی ـ بر تانکها و توپها و مسلسلها و قدرتهای بزرگ غلبه کرد برای اینکه اتکال به خدا داشت. همه میگفتند ما اسلام میخواهیم؛ همه فریاد میکردند که ما حکومت اسلامی میخواهیم. این ایمان راسخ که در این ملت شکوفا شد، این تبدلی که پیدا شد و تحولی که در نفوس مسلمین اینجا پیدا شد، رمز پیروزی بود: همه با هم اتکال به خدا. برادران من! اتکال به خدا داشته باشید، وحدت کلمه داشته باشید، با هم باشید، تفرقه را کنار بگذارید، خداوند همۀ شما را عزت، سلامت، توفیق، وحدت کلمه عنایت فرماید. خداوند اسلام را قوه و قدرت عنایت فرماید.
والسلام علیکم و رحمةاللّه
2 ـ بخشی از آیۀ 17 سورۀ انفال.
3 ـ برگرفته از آیۀ 10 سورۀ فتح: «اِنَّ الذّینَ یُبایِعُونَکَ اِنَّما یُبایِعُونَ اللّه».
4 ـ در اکتبر 1923 م. با خلع سلطان محمد پنجم آخرین سلطان عثمانی، کمال آتاتورک جمهوری ترکیه را اعلام کرد و توطئۀ تجزیۀ امپراتوری اسلامی عثمانی که از قرن هجده میلادی آغاز شده بود، به نتیجۀ نهایی رسید. این ممالک بتدریج از عثمانی جدا شدند: مجارستان، یوگسلاوی، کریمه، بلغارستان، آلبانی، مصر، یونان، الجزایر، تونس، لیبی، عراق، اردن، سوریه، عربستان (حجاز) و لبنان.